Jak osteopatia wspomaga leczenie depresji

Czym jest osteopatia i jak może pomóc w leczeniu stanów depresyjnych?

Choć nadal wiele osób rozpatruje osteopatię w kategoriach „czarów” , to z roku na roku zyskuje ona na popularności, a pacjentów zadowolonych z jej działania przybywa w tempie lawinowym. Przyczyną uprzedzeń, jak to zwykle bywa, jest brak elementarnej wiedzy na temat tej stosunkowo młodej gałęzi medycyny. Zastosowanie osteopatii natomiast jest niezwykle szerokie i coraz częściej podkreśla się jej znaczenie w kontekście leczenia stanów depresyjnych.

Osteopatia – skąd się wzięła?

Za „ojca” osteopatii uznaje się amerykańskiego lekarza Andrew T. Stilla, urodzonego w 1828 roku. W tamtych czasach naukę medycyny można było podejmować wyłącznie poprzez praktykę u innego medyka. Wiedza na temat anatomii ograniczała się do podstaw, mając niewiele do czynienia z naukowymi faktami. W początkowym okresie swojej pracy Still leczył w ten sam sposób jak ówcześnie lekarze, czyli na podstawie doświadczenia. W pewnym momencie, na skutek różnych przeżyć, także tych osobistych, doznał dużego rozczarowania medycyną klasyczną.

Całkiem przypadkiem odkrył, że w trakcie często nękających go bólów głowy, ulgę przynosi opieranie podstawy czaszki na sznurze rozpostartym między dwoma drzewami. Zrozumiał wówczas, że wiąże się to z odciążaniem szyjnego odcinka kręgosłupa i efekt ten jest powtarzalny. Na podstawie własnych doświadczeń rozpoczął praktykowanie terapii manualnej, która niosła dużą ulgę pacjentom. Z czasem stworzył autorski system leczenia oparty na trzech filarach:

  • ciało należy traktować jako całość
  • struktury i funkcje organizmu są ze sobą wzajemnie powiązane
  • ciało ludzkie posiada zdolność samonaprawiania

Osteopatia – co to jest?

Stworzoną przez siebie gałąź medycyny Still nazwał „osteopatią”. Choć spotkał się z dużym oporem ze strony środowiska medycznego, wykształcił wielu osteopatów, a w chwili obecnej zarówno w USA jak i w Europie istnieje pokaźna liczba szkół kształcących w tym kierunku. Czym więc jest współczesna osteopatia? W założeniu bazuje na manualnym kontakcie z pacjentem, zarówno jeśli chodzi o ocenę stanu zdrowia, jak i sam proces leczenia. Osteopatia skupia się integralności organizmu, jeśli chodzi o strukturalność i funkcjonalność. Uznaje związek pomiędzy ciałem, umysłem oraz duchem, a więc charakteryzuje ją holistyczne podejście zarówno do tematu zdrowia, jak i choroby. Techniki , jakimi posługuje się osteopatia, są zróżnicowane i nastawione na usprawnienie funkcji fizjologicznych organizmu, a także wspieranie równowagi, która poprzez różne dysfunkcje somatyczne ulega zaburzeniom. Wykwalifikowany osteopata ma rozległą wiedzę naukową z zakresu anatomii i fizjologii człowieka, a także biomechaniki układu ruchu. Zgodnie z wytycznymi rozporządzenia Europejskiej Federacji Osteopatii, osteopatą zostać może wyłącznie lekarz lub fizjoterapeuta, który ukończył akredytowane, 5-letnie szkolenie w odpowiedniej placówce.

Osteopata – jakie dolegliwości wyleczy?

Z jakimi więc dolegliwościami warto zwracać się do osteopaty? Odpowiedź brzmi – najrozmaitszymi! Dla wielu osób jest to „ostatnia deska ratunku” przed zabiegami chirurgicznymi. Jak się okazuje – bardzo skuteczna! Do najczęstszych problemów, z jakimi do oseopaty zgłaszają się pacjenci, należą schorzenia utrudniające codzienne funkcjonowanie, a więc:

  • dolegliwości bólowe różnego pochodzenia, w tym przewlekłe bóle głowy i migreny;
  • wady postawy;
  • przepukliny kręgosłupa;
  • zastoje limfatyczne;
  • obrzęki i niedowłady kończyn;
  • przewlekłe zapalenie zatok;
  • dolegliwości układu pokarmowego (np. refluks, zgaga, zespół jelita drażliwego)
  • choroby reumatyczne;
  • choroby układu krążenia;
  • nerwica;
  • stany lękowe, depresja.

Osteopatia a leczenie depresji

Na szczególną uwagę zasługują pozytywne efekty wdrażania osteopatii i terapii manualnej u chorych na depresję. Jak wiadomo jest to dolegliwość trudna w leczeniu, a stosowanie leków przeciwdepresyjnych wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi. Wiele osób latami zmaga się z depresją, bez większych efektów leczenia farmakologicznego. Warto więc próbować innych alternatyw, np. osteopatii kranialnej zwanej także czaszkową lub czaszkowo-krzyżową. W centrum jej zainteresowania znajduje się czaszka oraz ośrodkowy układ nerwowy, a także tkanka łączna okalająca mózg oraz rdzeń kręgowy.

Terapia czaszkowo-krzyżowa bada zależności związane z ruchem kości kręgosłupa i czaszki, a także pulsowanie płynu mózgowo-rdzeniowego. W obszarach dotkniętych urazami lub silnym stresem tkanki doznają uszkodzeń. Kości i powięzi ustawiają się nieprawidłowo, co wpływa na nieprawidłowy przepływ płynu. Zbyt intensywne pulsowanie płynu mózgowo-rdzeniowego wywołuje stany wzbudzenia, a zbyt wolne stany apatii i depresji. Stąd „naprawa” struktur przekłada się na prawidłowe funkcjonowanie. Osteopatia czaszkowa jest bardzo skutecznym sposobem pomocy pacjentowi z depresją w wyrażaniu emocji, rozluźnianiu komórek mózgowych, poprawie koncentracji i usprawnieniu ogólnego funkcjonowania mózgu.