Cukrzyca oraz insulinooporność

diagnoza i terapia

Choroba a dieta

Cukrzyca należy do grona zaburzeń metabolicznych, a dynamika jej rozwoju może być różna, w zależności od typu choroby. Cukrzyca typu pierwszego posiada cechy zaburzeń autoimmunologicznych: ciało niszczy komórki trzustki (wysepki Langerhansa), produkujące hormon zwany insuliną. Dzięki insulinie możliwa jest regulacja poziomu glukozy we krwi, której nadmiar ma toksyczny wpływ na nasz organizm. Cukrzyca typu pierwszego zwykle diagnozowana jest już w dzieciństwie, ze względu na jej gwałtowny przebieg. Nieco inaczej wygląda natomiast obraz kliniczny cukrzycy typu drugiego, w przypadku której objawy stopniowo przybierają na sile. Typ drugi zwykle dotyczy osób dorosłych, a do czynników ryzyka zwiększających szansę na jej rozwinięcie się, zaliczamy m.in. otyłość, palenie papierosów i spożywanie alkoholu, niezdrową dietę, a także przewlekły stres. W przeciwieństwie do typu pierwszego, trzustka zachowuje zdolność produkcji insuliny – niestety, przestaje również na nią odpowiednio reagować. Stan ten nazywamy insulinoopornością. Do jego objawów należy chroniczny brak energii i senność, złe samopoczucie, napady głodu, a w konsekwencji, przybieranie na wadze. Pacjenci, nieświadomi dotykającej ich insulinooporności, niejednokrotnie narzekają na ogromne trudności z obniżeniem masy ciała. Pomimo redukcji spożywanych kalorii, mają wrażenie, że kolejne kilogramy pojawiają się niemal „z powietrza”. Nie jest to możliwe, jednak faktem jest, że w przypadku insulinooporności oraz rozwiniętej już cukrzycy, najlepsze efekty daje wdrożenie diety o niskim indeksie glikemicznym – a więc spożywanie produktów, które nie spowodują gwałtownego wzrostu poziomu glukozy we krwi. Ze względu na wzrost wiedzy dietetycznej, jak i świadomości społecznej w dziedzinie zaburzeń metabolicznych, dieta dla diabetyka, a także dieta o niskim indeksie glikemicznym, nie muszą być niesmaczne ani nadmiernie restrykcyjne. W połączeniu z regularną aktywnością fizyczną, mogą dać spektakularne efekty. Nie tylko pod względem utraty wagi – ale również samopoczucia chorego.